HIJ: Als wij op de wilde poef iets verstandigs zeggen, is dat gewoon een ode aan de paradox. / ZIJ: Boef. / HIJ: Wat? / ZIJ: Op de wilde boef. / HIJ: Ja, dat zei ik toch? Moeilijk om op de wilde boef iets verstandigs te zeggen. / ZIJ: Boef van bof, niet pof. / HIJ: Pof? / ZIJ: Niet poef van pof. / HIJ: Boef toch? / ZIJ: Ja, maar van bof, van geluk. / HIJ: Ja ja, boef.

a: Zo, zoals ik nu dans, zo zou ik willen dat mijn dans wordt gezien. Zo zou ik willen dat mijn dans wordt begrepen. Zo, zoals ik nu dans, zo zou ik jaloers willen zijn op hoe mijn dans wordt gedanst. Zo zou ik mijn dans willen zien dansen, door mij. Zo zou ik me willen realiseren dat het mijn dans is die ik zie, die ik zie dansen door mij, voor jullie en voor mij. Zo, zo, en zo, zoals ik nu doe, zo zou ik mijzelf duidelijk willen maken dat ik aan het dansen ben, zonder me dat bewust te zijn. En zo, zo, en zo, en zoals ik het nu zeg, zo zou ik het willen vertellen.