w: Goedenacht. Het is iets na middernacht op de middengolf. U luistert naar Radio Insomnia met Willem de Wolf: uw praat voor de vaak, uw stem in de nacht. U mag mij bellen, de lijnen staan open. Dit is een scripted podcast, omdat we denken dat onze woorden net iets nauwkeuriger zijn als we ze eerst opschrijven, herzien en reviseren, dat onze woorden dan net iets nauwkeuriger zijn, levendiger ook, dan als we ze zomaar zouden zeggen, in de impuls, voor de vuist weg. Een scripted podcast – en nu kijk ik even op mijn briefje want dit is een ingewikkelde zin – ‘omdat we denken dat je spontaan niet op je echtst bent’, dat je authentiek wordt in het herschrijven, het schrappen en nog eens herschrijven, van die eerste schamele formuleringen. Een gescripte podcast omdat we theatermakers zijn, we schrijven teksten en dan zeggen we ze. Uiteindelijk doen we niets liever dan dat: tekstschrijven en tekstzeggen en daar weer over schrijven en praten. U kunt ons bellen en zolang er niemand belt praat ik door, zodat u weet dat ik er ben.

l: Hoe erg zou het zijn als dit de laatste keer is? Als dit de laatste keer is dat wij elkaar zien? Hier. Ik bedoel niet alleen wij, u en wij, maar ook wij, jij en ik. Hoe erg zou het zijn als zich omstandigheden voordoen die deze keer tot de laatste keer maken? Want je weet het niet. Je weet het niet toch? / w: En nog iets. Hoe erg zou het zijn als dit de laatste keer zou zijn en we nu toch zijn overvallen door de gedachte dat dat kan, dat dat echt kan dat dit de laatste keer zou kunnen zijn, dat wij kijken en luisteren naar elkaar. Want u kijkt en luistert niet alleen naar ons, dat weet u toch? Wij doen dat ook bij u. Uw lach wordt gehoord, uw stilte beoordeeld. 'Wat is dat voor stilte?' vragen wij ons hier af, ook nu.